Onverschrokken.
Ze kneep die Do gewoon in haar neus. Voor mij had ze iets meer respect. Ik ben dan ook ouder. En voor ouderen moet je respect hebben.
Daarom hebben wij ook het volste respect voor de ouderen die ons aanlijnen. Als ze roepen, dan komen we. We zijn daarna ook snel weer weg. U snapt het al, dat betekent dat we heel vaak geroepen kunnen worden. En dan weer respectvol terugkomen. Het doet ze goed, die twee, als wij respectvol aan komen lopen. Met 'die twee' bedoel ik natuurlijk die grijzen. Je ziet ze bijna niet, vanwege de schutkleur van de camper. Maar het voordeel is: je hoort ze wel.
Ze discussiëren namelijk levendig met elkaar. De uitkomst is nagenoeg altijd hetzelfde: hij doet iets níet of hij doet iets wél. Als het maar tegenovergesteld is aan wat zij vraagt. Vraagt zij dit, dan doet hij dat. Vraagt zij dat, dan doet hij dit. Er zit verwachtingsvolle logica in. Net als in een dans.
Dat herkenbare patroon is waarschijnlijk terug te leiden tot de volksdanslessen die hij vroeger had. Of gaf. Dat merk je ook aan hoe hij ons uitlaat. Stapdansend door de straten. Dat komt goed uit, want hij maakt soms dansjes voor tik-tok. Ook tijdens het uitlaten. Do geeft dan de opmaat, en walst het baasje zo de straat door. Met souplesse doet het baasje dan zijn vrije kunsten. Zijn i-phone wordt een fly-phone en wij maken met het 'kort houden' korte metten.
Soms, als het stamhoofd geen zin heeft om te tik-tokken, gaat hij geocachen. Dat is Engels voor 'zoeken naar schatten in de aarde'. Om een cache te vinden klimt hij met gemak in een boom. Als het hem een souvenir oplevert, tenminste. Wij doen hem dat niet na. Wij moedigen hem wel al blaffend aan.
Naar het schijnt worden wij binnenkort toegerust met een go-pro. Wij worden dan de eerste honden op tik-tok, om de capriolen van onze grijze baas te promoten. (Ja pebbles, doe ons dat maar eens na ;-) )
