Flynn (en Derk....)

"Ik ga even met die grote een eindje wandelen, waar kan hij los?"", dat hoorde ik hem echt zeggen. Dus ik stond al klaar, wij als mannen onderling. Dat kleine mormel mocht dus lekker niet mee.
Als je de deur uitloopt, loop je al snel het park in en ja hoor, daar mocht ik los.

Los lopen betekent voor mij lekker racen in de bosjes, een molshoop omver wroeten en kijken of ik de mol zie, en passant nog even op zoek naar een vogelnest om te kijken of er vogeltjes inzitten (alleen maar kijken hoor, en vooral niet van de eieren snoepen, dûh....), een marmot bij zijn staart pakken en de doodschrik op het lijf jagen of een rat vangen en meenemen naar mijn mensen 😱.
En het belangrijkste.....komen als je ze hoort roepen, dan een snoepje krijgen en hup...weer terug de bosjes in. Die snoepjes, dat hebben ze geleerd op cursus, die moeten zorgen dat ik gehoorzaam wordt, hihihihi....

Aan het einde van het park is een sloot waar eenden  zwemmen, dat is ook leuk. De eenden winnen nog steeds, das wat minder. Vervolgens de sloot uit en vol gas wegwezen, de hoek om, vaak op weg naar huis. Als ik tenminste onderweg niets zie waardoor ik afgeleid wordt. Hij had al gebeld en gezegd dat ik waarschijnlijk onderweg was en dat ze de deur open moest doen.
Toen zag ik haar...groot, wit, harig en heel indrukwekkend. Daar moest ik echt even langs dus ben ik maar over het hek de tuin in gesprongen. Die mensen waren eigenlijk ook wel ok, kreeg gelijk wat te eten en hij is op de fiets gestapt,  is gaan zoeken en heeft hem gevonden.

Tja, ons samenzijn werd toen afgebroken, wat niet zo erg was....zij bleek een hij te zijn.
Een beetje verontrustend was wel dat ze thuis gelijk een GPS tracker hebben aangeschaft. Nou ja, dan hoeven ze hem ook nooit meer te zoeken op de fiets. Ga nu even een tukkie doen met dat kleine mormel, doeiiii