Puckkie

Uitlaten van onze Puck was nooit saai. Tijdens het wandelen kijken wij allebei goed om ons heen om eventuele katten eerder in het vizier te krijgen dan de ander. Als ik eerder ben, kan ik Puck tot de orde roepen en min of meer rustig onze weg vervolgen. Als Puck eerder is, is er feest! Hij houdt erg van de natuurlijke orde der dingen; katten in de boom en eenden in het water.....en het maakt dan heus niet uit als er een voortuin in de weg ligt.

Gisteren ging het onverklaarbaar mis. Puck ziet de kat als eerste, neemt een aanloop ... en valt steil voorover de greppel in die tussen hem en de kat lag. De greppel was redelijk diep, nat en vies en Puck ook  toen hij weer boven kwam. Geschrokken klom hij weer aan de goede kant de greppel uit en kwam met zijn staart tussen zijn poten voor me zitten. Tikkeltje beschamende vertoning vond hij het wel...

De kat, aan de andere kant van de greppel, zat alles eens rustig aan te kijken, heeft geen millimeter bewogen, knipoogde eens wat, en ging door waar hij mee bezig was; niets doen..

Vanmiddag zat de kat nog steeds of al weer op hetzelfde plekje....Puck ziet de kat, jammert heel zachtjes,  en sjokt met afgewend hoofd en een tikkeltje ingedoken de kat voorbij. 

Heel even hoorde ik de kat zachtjes lachen.

Throw a tantrum

Dat staat synoniem voor een lachbui als je, op facebook ziet hoe een eigenaar voor schut wordt gezet door zijn hondje. Dat overkomt altijd iemand anders.

Sinds onze kleine draak in de zogenaamde hondenpuberteit zit overkomt het mij ook, helaas. Niet willen luisteren, terwijl ze dat feilloos deed.

De auto die voorbij komt eerst negeren als ze voelt dat je dan extra op haar let. Auto voorbij, attentie voorbij en dan als een malloot achter de auto aanracen. Terugroepen.

Kraaien opjagen in het pas geplante aardappelveld en alle aardappelen boven spitten. Terugroepen en niet komen maar op een afstandje gekke bekken trekken.

In de sloot springen en achter een liefdeskoppel eenden aan zwemmen. Terugroepen en dan als ze gevangen is maar aan de lijn, want dan heb je controle.....tenminste, daar ga je van uit.

Dan blijkt dat dàt de dame niet zint, gooit ze zich op haar rug en weigert nog één pas verder te lopen. Daar sta je dan, onder het smalend oog van wandelend Drenthe. De één, vooral mèt hond, zegt: niets van aantrekken, gaat vanzelf weer over en de ander vraagt of misschien een cursus zou helpen. Voor mij dan, want het ligt altijd aan de baas 😖.

Ik heb gekozen voor de methode "doorlopen". De één zegt "goed zo" en de ander mompelt iets over dierenmishandeling. Riem over de schouder en de hond blijven meeslepen. De eerste keer vond ze het schitterend, toen lag er nog een laagje sneeuw. Dat gleed wel erg lekker. Nu zonder sneeuw, over het grindpad, vindt ze het beduidend minder. Nù is het een kwestie van wie de langste adem heeft. Ik win, af en toe 😖

Maatje

Met Maatje kon je veilig naar buiten, dag en nacht. Daar waar Puck een woeste beschermer is van huis, tuin en steiger en Scott niet zou aarzelen inbrekers te wijzen waar de kroonjuwelen verstopt liggen en ze eventueel te helpen inladen, had Maatje de taak op zich genomen mensen met eventuele snode plannen uit mijn comfortzone te houden. Hij doseerde wel. De opa die zijn evenwicht verloor van achter zijn rollator en die steun zocht op mijn schouder, werd slechts aangekeken. De wielrenner die vond dat ik hem hinderde, keerde, van zijn fiets sprong en mij luid schreeuwend kenbaar maakte dat ik niet op het voetpad mocht lopen, heeft die dag zijn record één been fietsen verbroken omdat hij zijn andere been hoog in de lucht moest houden om te ontkomen aan de kaken van Maatje.

Een loslooprondje Hekslootpolder met vissers langs het Spaarne betekende voor Scott dat er werk aan de winkel was en bij de eerste plons van een overmatig grote dobber ging hij het water in om de dobber terug te halen. De dobber werd binnengebracht, Maatje nam hem over aan de walkant en beet hem kapot. Verbieden hielp geen zier, wat natuurlijk te treurig voor woorden was in het licht van de gevolgde cursussen Gedrag en Gehoorzaamheid

De visser was woest , stond hartgrondig te vloeken en wenste ons alle slechts die hij maar kon bedenken. Ik probeerde te overleggen om de dobber te vergoeden maar hij kwam schreeuwend en wild zwaaiend met zijn armen en hengel op mij af. Dat was Maatje teveel en ging hij grommend tussen de visser en mij in staan. Geschrokken door de aanblik van een Aussie die opeens twee keer zo groot leek te worden, zette de man het  op een lopen gevolgd door een blaffende Maatje, op zijn beurt weer  gevolgd  door een vrolijk blaffende Scott die dacht dat er iets leuks aan de hand was en ook deel uit wilde maken van de pret. Na een meter of 50 hielden de honden het voor gezien en kwamen kijken wat er nog meer te beleven was.

Natuurlijk hadden we tijdens de hele voorstelling ruimschoots bekijks  van de collega’s waarvan er een paar snikkend van het lachen in het gras lagen. Loopt u maar gauw door mevrouw, zei er eentje terwijl hij de honden koekjes  en boterhammen stond te voeren. Wij regelen die dobber wel, hebben we allemaal genoeg van bij ons. En maakt u zich maar geen zorgen,  het is een vervelend mannetje met een grote mond die toch al eens een lesje verdiende.  Dank u wel, onze dag kan niet meer stuk, maar eh…kunt u ze wel even vast houden tot u ons voorbij bent?