Uitlaten van onze Puck was nooit saai. Tijdens het wandelen kijken wij allebei goed om ons heen om eventuele katten eerder in het vizier te krijgen dan de ander. Als ik eerder ben, kan ik Puck tot de orde roepen en min of meer rustig onze weg vervolgen. Als Puck eerder is, is er feest! Hij houdt erg van de natuurlijke orde der dingen; katten in de boom en eenden in het water.....en het maakt dan heus niet uit als er een voortuin in de weg ligt.
Gisteren ging het onverklaarbaar mis. Puck ziet de kat als eerste, neemt een aanloop ... en valt steil voorover de greppel in die tussen hem en de kat lag. De greppel was redelijk diep, nat en vies en Puck ook toen hij weer boven kwam. Geschrokken klom hij weer aan de goede kant de greppel uit en kwam met zijn staart tussen zijn poten voor me zitten. Tikkeltje beschamende vertoning vond hij het wel...
De kat, aan de andere kant van de greppel, zat alles eens rustig aan te kijken, heeft geen millimeter bewogen, knipoogde eens wat, en ging door waar hij mee bezig was; niets doen..
Vanmiddag zat de kat nog steeds of al weer op hetzelfde plekje....Puck ziet de kat, jammert heel zachtjes, en sjokt met afgewend hoofd en een tikkeltje ingedoken de kat voorbij.
Heel even hoorde ik de kat zachtjes lachen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten