De dames..

"Oh, wat wordt ze groot, wat groeit dat hard! Puppies!" Al kirrend buigen ze zich over de honden, geen rekening houdend met de uitlooplijnen en de opspringende honden. Het gevolg is dat ik uiteindelijk als een soort rolmops ingesnoerd sta terwijl de honden alle kanten opvliegen. (En vooral aardig blijven!, grr..)
Hun eigen honden maken het feest compleet door  te grommen en te grauwen vanwege mijn opdringerige puppen waar ik op dit moment geen enkel overwicht op heb.


Ik probeer ze te kalmeren door "koekjes" te roepen, maar dat heeft geen zin. Dan maar met een soort van geweld mezelf uit de lijnen proberen te wurgen terwijl de kirrende dames mij omstandig beginnen uit te leggen dat de nieuwe opvoedmethode bestaat uit belonen en aardig zijn.

Het zweet staat inmiddels onder mijn oksels, ik kan die honden wel achter het behang plakken en de dames erbij. Maar ik blijf krampachtig lachen en vooral begrijpend knikken.Vriendelijk nemen ze afscheid maar ik zie ze liever gaan dan komen.

Inmiddels is de GPS tracker gekomen en kunnen we Flynn terug vinden wanneer hij er, als een ware Houdini, weer vandoor gegaan is .



Het ziet eruit als een handig ding. Maakt zelfs geluid!! Nu kunnen de eenden hem tenminste ook horen komen :-)